تبصره

غزه؛ آموزشگاه بشریت

نویسنده: احسان الفقیه

مترجم: احمدالله مهاجر

شیخ مربی علی الطنطاوی (رحمه‌الله) می‌فرماید: «ما به طفولیت، در مدرسه یاد گرفتیم که خوشه‌ی گندم خالی سرش را در مزرعه بلند می‌کند، و آن که پر از گندم است سرش را پایین می‌آورد؛ با اندکی تعمق اندیشه پی‌می‌بریم‌که بزرگان تواضع می‌کنند، و پست‌فطرت‌ها متکبر اند.»

بلی؛ مایان نیز در مدرسه «طوفان الاقصی» آموختیم که؛ جهاد به مردانی نیاز دارد که جان‌شان را در کف دست‌های‌شان حمل نموده و زنانی که شهیدان را با صداهای بلند و پرشهامت تقدیم می‌کنند و نیز کودکانی را دریافتیم که هنگام صحبت کردن با ما انگار آنان معلم اند، به ما درس می‌دهند و ما شاگرد هستیم.

و به یک طیفی نیاز داریم که بایستد و پشت سر رهبریِ نظامی‌اش چنین فریاد بزند: «به‌سوی شمشیرها بروید، شمشیرها را بردارید، ما مردان شما هستیم، ما مردان محمدیﷺ هستیم!»

همچنان این نبرد تاریخی برای ما می آموزاند که، منافقان تمام نشده‌اند، بلکه تنها شکل‌ها و وسایل‌شان تغییر کرده است.

و دانستیم که تمام دنیا در برابر امت اسلامی متحد شده‌اند.

همچنان یاد گرفتیم که اسلام با خون و عقیده‌ی پاک حکمرانی می‌کند و حفاظت می‌شود که این موضوع به‌صورت عملی در میان مردم غزه و مجاهدانش در میدان‌های نبرد آشکار شده است.

این روند ادامه دارد و معلوم نیست که درس این آموزشگاه تا کجا رفته و چه وقت تعطیل خواهد شد و هنوز هم در حال یادگیری هستیم؛ بلکه غزه همچنان به‌تمام دنیا درس عزت نفس، سربلندی با ایمان، رد ظلم و ستم، وابستگی، خفت و خضوع می‌دهد حتی اگر تمام گوشت بدن‌ها پاره پاره شده و به‌خاک سپرده شوند.

همه چیز به سوی نابودی می‌رود، به‌جز عظمت کسانی که در مسیر شهادت و افتخار قدم برمی‌دارند؛ آن‌ها نه می‌میرند و نه می‌روند و آنچه درباره‌شان گفته شده و یا کسی می‌گوید برای‌شان مهم نیست، بلکه آنان مسیر خود را بدون اینکه التفاتی به اطراف و اکناف داشته باشند، ادامه می‌دهند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *